کتاب جذاب دوئل نوشته ی نویستده ی مطرح آنتوان چخوف به ترجمه ی آرزو افصحی توسط نشر آراستگان در 144 صفحه منتشر شده است:

در بخشی از این کتاب می خوانیم:

دیکون به ده سال پیش که از اعزام برگشته بود، فکر می کرد که میتوانست کشیش یا راهبی جوان و نویسنده ای به نام، با گذشته ای شاهانه شود، یا می توان... رئیس دیر و چندی بعد هم اسقف شود و در کلیسای جامع مشغول خدمت شود یا می توانست نشان اسقفی اعظم را داشته باشد و صلیب طلایی را به سینه ی خود بزند، و مردم با شمعدان های چند شاخه از او طلب سعادت کنند و او به آنها بگوید:» بهشت را بنگرید، آه خداوندا، به این تاکستان نظر کن و آن را که با دستان خودت آفریدی، حفظ فرما.» و بچه ها با آن صداهای آسمانی آواز می خوانند و می گویند: آمین ! خدای تعالی!
او صدای ساموئلنکو را می شنید که می گفت: دیکون، ماهیها کجان؟
وقتی ساموئلنکو به طرف آتش برگشت، دیکون در خیال خود به کلیسایی در جاده ای خاکی و در یک روز گرم جولای فکر میکرد،که جلوتر از همه، رعیت ها پرچم، و زن و بچه ها مجسمه در دست دارند و در صف پشتی، پسرهای گروه سرود کلیسا و متصدی کلیسا با چهره ای درهم و کلاه حصیری قرار داشتند و به همین ترتیب، ديكون و کشیش که عرقچینی به سر داشت و صلیبی را حمل می کرد، پشت سر آنها بودند و در صف آخر، رعیت ها - مردان و زنان و بچه ها - در جاده ی خاکی راه می رفتند و بین آنها همسرش، و همسرکشیش را با روسری میدید. سرایندگان، آواز می خواندند، کودکان گریه میکردند، ملخ ها جیرجیر میکردند و چکاوک ها چهچه میزدند ....... سپس آنها بلند شدند و به مردم آب مقدس پاشیدند .... و دوباره به مراسم ادامه دادند و برای خواندن دعای باران زانو زدند و در آخر به مردم
ناهار دادند و با آنها صحبت کردند .......
دیکون با خود گفت : چقدر زیباست....