ورود مدرنيته به كشورهاي اسلامي با صرف نظر از تحولات صنعتي و حتي سياسي- ايدئولوژيكي فراواني كه به همراه داشت، در ابعاد تئوريك نظري و چالش آن با مباني بنيادين دين، كانون بررسي انديشمندان مختلف قرار گرفته است. واكاوي مفهومي، بيان اصول و مباني معرفت شناختي، هستي شناختي، انسان شناختي و بررسي جريان هاي سياسي اجتماعي معطوف به سنت و مدرنيته در جهان اسلام و شناخت زمينه هاي شكل گيري و پيامدهاي اجتماعي اين جريان ها و دامنه و عمق اثرگذاري آنها بر تحولات دنياي معاصر از جمله اهداف اين پژوهش است. جريان هاي تجددگرا، شريعت گرا و نيز جريان تمدن گرا، جريان هاي اصلي اي هستند كه بدان ها پرداخته شده و مختصات فكري و انديشه اي هريك از آنها بررسي شده است. به عقيده مولف، تمدن گرايي ديني تنها جريان اصيل و پويايي است كه در آموزه هاي ديني شيعه ريشه داشته و توانسته است با تكيه بر ظرفيت هاي وحياني- عقلاني خويش تمدن آفريني كند و به دور از تقليد از غرب و مدرنيته حضور خود را در عرصه ترقي و پيشرفت به اثبات برساند.