يكي از شاگردان علامه طباطبايي رحمة الله عليه مي پرسد: براي حضور قلب در نماز چه كنيم؟ ايشان در آن ايام در بيمارستان بودند و لحظات آخر عمرشان را سپري مي كردند؛ در پاسخ مي فرمايند: «توجه، مراقبه، توجه، مراقبه، مراقبه» و همين طور آرام تكرار مي كنند: «مراقبه، مراقبه، مراقبه، مراقبه،و....». وقتي كه مراقبه صورت مي گيرد، آرام آرام از كارهايي كه انجام مي دهيم قلبمان اثر مي گيرد و معارف بر جانمان مي نشيند. بايد خيلي مراقب باشيم؛ زيرا محضر خداوند آنقدر لطيف است كه با كوچكترين چيزي حريم مقدسش شكسته مي شود. اينجاست كه بحث عشق و دل پيش مي آيد و ديگر جايي براي عقل نمي ماند. افراد عاشق همه چيز را قشنگ مي بينند؛ خود را هميشه حاضر مي بينند و با حضور توجه دارند؛ مي فهمند كه حضرت حق از هيچ چيز جدا نيست؛ قرآن كريم نيز مي فرمايد: « فَأَيْنَمَا تُوَلُّواْ فَثَمَّ وَجْهُ اللّهِ » به هر طرف رو كنيد وجه خدا آنجاست ـ خدا را مي بينيدـ در اين صورت به مرحله توحيد مي رسند و معني «قل هو الله أحد» را متوجه مي شوند. زبان حال اين عده اين شعر زيباست كه: منم كه شهره ي شهرم به عشق ورزيدن منم كه ديده نيالوده ام به بد ديدن كتاب پيش رو، دومين شماره از مجموعه ي « صاحب دلان» در شرح كلمات و توصيه هاي اخلاقي ـ عرفاني مرحوم آيت الله علامه طباطبايي رحمة الله عليه است كه با عنوان «كيش مهر» براي مشتاقان و علاقمندان معارف تدوين يافته است.