كتابي است به نثر فارسي اثر مولانا جلال الدين محمد بلخي (604-672 ق) و موضوع آن نقد و تفسير عرفاني است، و شامل يادداشت هايي است كه در طول سي سال از سخنان مولانا در مجالس فراهم آمده است. اين سخنان توسط مريدان مولانا نوشته مي شده است. نثر اين كتاب ساده و روان است و درون مايه اي از مطالب عرفاني ديني و اخلاقي دارد. سه اثر منثور مولوي فيه ما فيه، مكتوبات (مكاتيب نيز گفته ميشده) و مجالس سبعه هستند. اما از ميان اين سه اثر منثور، مكتوبات تنها اثري است كه به قلم خود مولوي است. فيه ما فيه و مجالس، گفته ها و آموزه هايي است كه مولانا بيان مي كرده و پيروان آن را مي نوشتند. فيه ما فيه، كتابي است كه تدوين آن بعد از وفات مولوي(672 ق) انجام گرفته و طبعاً نامي هم كه بر آن نهاده شده است از مولوي نيست. از همين رو در نسخ قديم گاه آن را الاسرار الجلاليه و گاه فيه ما فيه خوانده اند. در ظهريه برخي از نسخه هاي خطي ابياتي نوشته اند كه در آنها فيه ما فيه به كار رفته است. به گمان بديع الزمان فروزانفر نام اين كتاب را از قطعه زير كه در فتوحات مكيه محيي الدين بن عربي آمده است، گرفته اند: كتاب فيه مافيه بديع في معانيه اذا عايفت ما فيه رايت الدريحويه