جوامع حديثي، كه تدوين رسمي آنها از نيمه نخست سده سوم آغاز تا دوران ما صورت تنظيم روايات، استمرار يافته اند، مهم ترين اسناد مكتوبي هستند كه قول فعل و تقرير معصومان عليهم السلام را به تصوير كشيده و به عنوان سنت، دومين منبع بنيادين دين شناختي پس از قرآن را در اختيار ما گذاشته اند؛ از اين رو، به همان اندازه كه سنت را در عرصه هاي مختلف دين شناختي اعم از؛ عقايد ـ اخلاق و نقد داراي ارزش و نقش آفرين دانيم، مي بايست براي جوامع حديثي كه دربردارنده سنت هستند نيز ارزش و جايگاه قايل شد. بر اين اساس، شناخت و معرفي جوامع حديثي فريقين(شيعه و اهل سنت) به عنوان شاخه اي از تاريخ حديث، در عموم كتاب ها و آثاري كه به بازشناسي علوم حديث پرداخته اند به عنوان يك ضرورت اجتناب ناپذير دنبال شده است؛ با اين حال بايد اذعان نمود كه به رغم اهميت و جايگاه اين امر، بر اساس تتبع نگارنده كتابي مستقل و در خور كه به طور خاص به معرفي جوامع حديثي شيعه يا اهل سنت يا معرفي آن دو در كنار يكديگر پرداخته باشد، نگاشته نشده است. در اين كتاب به بررسي متون جوامع حديثي، بويژه كتب اربعه و صحاح سته پرداخته و با استفاده از كتبي كه پيرامون آنها نوشته شده است، تلاش گرديده است تا تصوير روشن تر و جامع تري از آنها ارائه شود.