اساليب التبليغ عند الانبياء (دراسة قرآنية) به تشريح روش‌هاي تربيت و تبليغ انبياي الهي از منظر قرآن مي پردازد. نويسنده ضمن بررسي زندگاني برخي پيامبران از ديدگاه قرآن، روش‌هايي را كه آنان در قبال دعوت مردم زمان خويش به توحيد و آموزه‌هاي توحيدي به كار گرفته و نيز شروط تبليغ و مبلغ و روش‌هاي گوناگون تبليغي را بيان مي‌كند. وي در چهار فصل به بررسي اين مسايل پرداخته است. در فصل اول نخست مباحثي مقدماتي درباره مفهوم لغوي و اصطلاحي، روش (اسلوب)، تبليغ، دعوت، تفاوت بين دعوت و تبليغ، فرق بين دعوت و امر به معروف و نهي از منكر و معناي واژگاني همچون: انذار، تبشير، تزكيه، جدل، نصيحت، تذكر، هدايت، تبيين و برخي ديگر از وظايف انبياي الهي بيان شده و سپس مفهوم نبي و تفاوت آن با رسول و معناي اعلام (تبليغ) نيز ذكر شده است. در فصل دوم نويسنده به شرايط تبليغ و مبلغ، مانند شجاعت، ظرفيت بالا، اخلاص، صبر، عزت نفس و مطابقت قول با عمل و شرايط تبليغ همچون: مراعات مسأله زمان و مكان در تبليغ، آشنايي با فن و هنر تبليغ، عدم تكلف در تبليغ، مطابقت محتواي تكليف با حق و حقيقت و منت نگذاشتن بر مردم اشاره مي كند. در فصل سوم وي مهم‌ ترين روش‌هاي تبليغي و ايجاد تنوع در تبليغ را از منظري قرآني بررسيده و شيوه بهره گيري از حكمت، موعظه حسنه، جدل، روش نرم خويي، روش تذكر، روش استفاده از قصه و تاريخ در تبيين مسايل مختلف، استفاده از تمثيل و تشبيه، بهره وري از مقايسه روش تدريجي در بيان مسايل تبليغي، روش استفهام، روش گفت گو، روش ترغيب و ترساندن (خوف و رجا) و روش تلقين و تكرار را با ذكر نمونه‌هاي قرآني آن ها شرح مي دهد. در فصل چهارم و پاياني كتاب مهم ترين روش‌هاي تبليغي به كار گرفته شده توسط انبياي الهي و استفاده از آن ها در عصر كنوني بيان شده و قواعد مهم تبليغ و احياي آن بر اساس شيوه هاي تبليغي پيامبران كه در كتاب خدا به آن ها اشاره شده، ذكر مي‌گردد.