در علوم بشري از انسان به حيوان ناطق ياد مي شود و آنان كه آدمي را تنها به ظاهر مي شناسند، او را موجود زنده اي مي دانند كه از حيث حيات با ديگر جانوران مشترك؛ و از حديث نطق از آنها متمايز است؛ اما قرآن انسان را «حيّ متألّه» مي داند. انسان «حيّ» است يعني بر خلاف حيوان، روح انسان كه جنبه اصلي او را تأمين مي كند زنده است مثل فرشتگان كه هرگز نمي ميرد. «تألّه» است يعني فضل تمايز او از ساير جانداران در نطق او نيست؛ زيرا وجود آدمي در دو قلمرو عقل نظري و عملي گرايش به سوي خدا دارد. خداوند ساختار انسان را ملكوتي آفريد؛ زيرا مشتمل بر بهترين ماده و زيباترين صورت است. «حيات حقيقي انسان» در دو بخش و پنج فصل به ترسيم مطالب فوق پرداخته است: 1. ترسيم نهايي انسان بر اساس حكمت نظري و عملي قرآن: الف) حيات متألهانه انسان، ب) مرزهاي حقيقت و اعتبار در حيات انسان، ج) آموزه هاي اخلاقي قرآن براي تضمين حيات حقيقي انسان. 2. سيري كوتاه در برخي نظرات انسان شناختي: الف) مبادي لازم در نقد انسان شناسي، ب) صورت پردازي انسان در انديشه برخي از ارباب مكاتب.