شيعه در اصطلاح به گروهي از مسلمانان اطلاق مي شود كه خلافت بلافصل بعد از رسول اكرم صلي الله عليه و آله و سلم را در وجود اميرمؤمنان عليه السلام آن هم به امر الهي، مي دانند. در طول تاريخ اسلام بعد از رحلت رسول خدا(ص) خلافت توسط خلفاي راشدين غصب شد. به دنبال خلافت چند ساله امير مؤمنان و شهادت آن حضرت بني اميه بر مسند حكومت تكيه زدند. اما اوج فساد و تباهي اين خاندان، به دنبال قيام حسيني عليه السلام، باعث قيام هايي كه شد به سقوط بني اميه انجاميد. به دنبال آن بني عباس مسند حكومت را بنام شيعه به دست گرفتند ولي بعد هر چه توانستند بر عليه شيعه انجام دادند. مجموعه «جهاد الشيعه في العصر العباسي الاول» نگاهي تاريخي به موضوع قيام هاي شيعيان در طول خلافت عباسيان تا پايان عهد واثق بالله دارد كه در پنج باب به شرح آن پرداخته است. ظهور شيعه و جهادشان در قرن اول هجري قيام محمد نفس زكيّه در حجاز، پديد آمدن فرقه هاي نوظهوري از شيعه، حركت هاي يحيي و ادريس بن عبدالله در عهد هارون الرشيد، قيام شيعيان در عهد مأمون عناوين ابواب مورد بحث هستند.