متاسفانه در دوره اخير، در اين چهل پنجاه سال، كتاب هايي نوشته شد كه در اين كتاب ها بي نظري و بي غرضي رعايت نشده و مطلبي نوشته و گفته نشده است كه حقاً و انصافاً بعضي از آنها جفاي به حافظ است؛ برخي حتي اهانت به اوست بعضي بي بصيرتي در مقابل خواجه است و انسان حيرت مي كند كه چرا بايستي اين حرفها به ذهن كسي خطور كند، حافظ را كافر و بي دين و زنديق و منكر آخرت و از قبيل اين چيزها معرفي كرده اند، كسي را كه زيباترين اشعارش اشعار عرفاني است يا لااقل اشعار عرفاني جزو زيباترين اشعار است. در ازل پرتو حسنت ز تجلي دم زد عشق پيدا شد و آتش به همه عالم زد جلوه اي كرد رخت ديد ملك عشق نداشت عين آتش شد از اين غيرت و بر آدم زد مدعي خواست كه آيد به تماشاگه راز دست غيب آمد و بر سينه ي نامحرم زد وجود اين قبيل اشعار را كه در سراسر ديوان حافظ پراكنده است و نداي يك عرفان والاي مصفاي غيبي را مي دهند نديده مي گيرند مي گويند اين آدم به خدا و قيامت و دين معتقد نبوده است..... «مقام معظم رهبري»