قوه ي وجودي و استعدادي ذاتي و نفساني تو يك استعداد بي نهايت است. بايد چيزي را طلب كني كه اگر فردا بازگشتي و دوباره به مطلوبت نگاه كردي پشيمان نشوي. بايد چيزي را طلب نمايي كه شريف ترين و قديمي ترين چيز باشد، چرا كه تو عزيزترين و شريف ترين و صميمي ترين موجوداتي در اين دنيا هيچ چيزي نيست كه قابل آن باشد تا مطلوب تر واقع گردد حتي عامل خيال و عالم عقل، حتي جبرئيل عليه السلام هم بيانگر ارزش واقعي واقعي تر نيست. به عبارت ديگر، نه تنها دنيا بلكه عامل مثال و عالم عقل نيز نمي توانند ارزش واقعي تو را بيان كنند. بهاي تو خيلي بالاتر از اينهاست، اگر بخواهي حقيقت وجودت را بفروشي، بايد به چيزي بفروشي كه ارزش و بهاي تو باشد تا فردا پشيمان نشوي. حتما ديده اي كه يك بازاري چقدر سعي مي كند تا كالاي خود را به بهترين قيمت بفروشد و اگر كالايي را كه يك ميليون تومان مي ارزد هشتصد هزار تومان بفروشد ناراحت است مي گويد دويست هزار تومان ضرر كردم. اين را بدان كه جناب عالي هم در دعا و در هنگام خواستن و در وقت طلب نمودن، در حقيقت مي خواهي نفس ناطقه ات را به بهايي بفروشي. پسر خوب ببين كه آن را به چه بهايي مي فروشي كه خداي نكرده فردا پشيمان نشوي و ببيني كه مطلوب تو فوق مطلوب ها بود و تو از همه آن ها غافل بودي.