بعضي گفته‌اند: خضر عليه السلام از اعقاب يكي از پپيروان ابراهيم خليل الرحمان عليه السلام بوده كه به دين وي گرويده بود و با او از سرزمين بابل هجرت كرده بود و نام وي بلبابن ملكان بن فالغ بن عابر بن شالخ بن ارفخشد بن سام بن نوح بود و پدر وي پادشاهي بزرگ بود. در سوره كهف در مورد حضرت خضر عليه السلام آمده است: موسي و يوشع در آنجا بنده‌اي از زندگان ما را يافتند كه رحمت و موهبت عظمي از سوي خود به او داده علم فراواني از نزد خود به او آموخته بوديم. امام رضا عليه السلام در مورد زندگي حضرت خضر عليه السلام مي‌فرمايند: حضرت خضر عليه السلام از آب حيات خود او زنده است و تا دميده شدن صور از دنيا نمي‌رود، او پيش ما مي‌آيد و بر ما سلام مي‌كند. از معجزات ايشان اين بود كه هرگاه بر چوب خشكي يا زمين بي‌سبزه‌اي مي‌نشست فوراً چوب بزرگ مي آورد و زمين سرسبز مي‌شد. علت نامگذاري ايشان نيز به همين موضوع بر مي‌گردد. در نوشتار حاضر بعد از تاملي در شناخت حضرت خضر عليه السلام به ماجراي حضرت خضر عليه السلام و ساير انباي الهي ديدار او و روابط ايشان با ائمه عليهم السلام ادعيه و اذكار خضر عليه السلام، ملاقاتها و تشرفات ايشان و اشعاري در مدح ايشان اختصاص دارد.