دغدغه اي كه مدتي است گرفتارش هستم و بنا دارم آن را مطرح كنم اين نكته است كه ما حمل امانت و اداي امانت نكرده ايم. حرف در اين است كه اين بچه هايي كه در دامان ما بزرگ شده اند و بچه هاي خود ما هستند، چرا با احساس ما، با معرفت ما، با اعتقاد ما گره نخورده اند و با اين همه بيگانه اند. در جمع هاي ما، با اشك ها و با خنده هاي ما بيگانه اند. گريه كردن هاي ما را نمي فهمند. در جمع ما مي آيند، مأنوس و سرگرم هم مي شوند، ولي بين ما و آن ها فاصله است. چه چيزي در تو آمده كه در فرزند تو از آن بيگانه است؟ اين بصيرت را چه كسي بايد منتقل مي كرد؟ ... چه چيزي را بايد تحصيل مي كردي كه نكردي؟ چه چيزي را بايد تبليغ مي كردي كه نكردي؟ و چگونه بايد تبليغ مي كردي؟ دغدغه من اين است كه ما اين خط انتقال معرفت را پاسداري نكرده ايم. خط مي گويم و نه نقطه؛ منظورم از خط مجموعه اي از كارها و فعاليت هايي است كه بايد انجام مي شده و نشده است. آنچه پيش رو داريد مجموعه ي از سخنراني استاد علي صفايي در شب هاي قدر رمضان 1376 در جوار ملكوتي عالم آل محمد صلي الله عليه و آله است.