بهائيت، طريقتي است كه در اواسط قرن 19 ميلادي از بطن بابيت زاد شد. بابيت، محصول انديشههاي سيد علي محمد از علاقمندان نحله نوبنياد شيخيه است. او در شب پنجم جمادي الاول 1260 قمري در شيراز مدعي امام زماني شد و بعد با ادعاي قائميت،خود را مهدي موعود معرفي كرد سپس با نوشتن كتاب بيان كه شريعت نامه وي بود، خود را از انبيا دانست و پس از مدتي كوتاه ادعاي خدايي كرد. دو سال بعد از اعلام باب يكي از يارانش به نام ميرزا حسينعلي مازندراني نوري خود را بهاء الله ناميد و با كنار زدن برادرش كه سمت جانشيني باب را داشت خود را موعودي خواند كه باب وعدهاش را داده بود. طبق اسناد و مدارك تاريخي، كمكهاي بيدريغ انگليسيها و روسها به باب و بها موجب ترويج اين تحركات شد. احكام و حدودش، تقليدي از احكام و حدود اديان قبل است كه از ارزش حقوقي آنها كاسته و به گونهاي باور ناپذير، با يكديگر متعارض است. در اين نوشتار فصول نه گانه كتاب، بهائيت را از زواياي مختلف توضيح داده است.
