در ادعيه ، زيارات و روايات رسيده از پيشوايان، معصوم (عليهم السلام) تعابير عجيبي مراجع به غربت و مظلوميت امام دوازدهم (عليه السلام) به چشم مي خورد و چنان تكان دهنده است كه ذهن انسان را به اين واقعيت نزديك مي كند كه غريب غريبان، در اين دوران، وجود نازنين امام عصر (عج الله تعالي فرجه الشريف) مي باشد. اميرمؤمنان (عليه السلام) به اصبغ بن نباته فرمودند: « امام » عهده دار اين امر ، همان رانده ي آواره ي بي كس و تنها (امام مهدي (عليه السلام) ) است » . و وقتي مفضل از امام صادق (عليه السلام) كيفيت ظهور را مي پرسند، حضرت مي فرمايند: « اي مفضل ! او تنها ظهور مي كند؛ به تنهايي وارد مسجد الحرام مي شود، به تنهايي به دامن كعبه دست مي يازد، تاريكي شب همه جارا فرا مي گيرد و او همچنان تنهاست،...» ابوخالد كابلي مي گويد: به امام باقر (عليه السلام) عرض كردم كه نام امام قائم (عليه السلام) را به من بگوييد تا او را به اسم بشناسم فرمودند: « اي لباخالد ! راجع به كسي از من پرسيدي كه اگر اولاد فاطه ي زهرا (عليها السلام) او را بشناسد، از شدت حرص مي خواهند او را قطعه قطعه كنند». « 12 قرن غربت» با نگاهي به روايات و ادعيه وارده ، گوشه اي از غربت امام عصر (عج الله تعالي فرجه الشريف) را در سه فصل به تفسير كشيده است.