سعی کردم به خودم مسلط شوم. زیر بغل هایم را گرفته بودند. پاهایم را دنبال خودم کشیدم و وارد شدم. آن شب را یادم نیست چطور گذراندم. فقط چهره گریان بچه ها، ناله های خودم و ضعف و سیاهی یادم مانده است. لحظات تلخ و سنگینی که قصد گذشتن نداشت. صبح رفتیم معراج شهدا. خواستم برای خداحافظی بروم کنار علی، مهدی و پدر و مادر و خواهر على هم همراهم آمدند. ما که رفتیم داخل، در سالن را بستند. هیاهوی جمعیت ماند پشت در. تابوت وسط سالن، روی زمین بود. فقط خودم و علی را می دیدم. هوای سرد سالن، تنم را مور مور کرد. صدای گریه خانواده علی را از دوردستها میشنیدم. چقدر راحت خوابیده بود! دیگر آن همه کار و بی خوابی، تمام شده بود. زانوهایم سست شد. ناخواسته نشستم کنارش. دست بردم بین موهایش. زخم گلوله را حس کردم. قلبم تیر کشید. صورت و ریش های مشکی اش را نوازش کردم. دست بردم و کفن را بیشتر باز کردم. می خواستم زخم های دیگرش را هم ببینم. سرمای تنش در جانم دوید. دستم خورد به گوشت ریش شده دور زخم بازویش. احساس کردم همه تنم منجمد شد. نفسم بند آمد. زیر لب صدایش میزدم؛ ولی جواب نمیداد. از معراج که آمدم بیرون، هوا سنگین شد و حالم به هم خورد. به نقطه ای خیره مانده بودم. فقط به این فکر می کردم که علی سردش است و کسی حواسش نیست رویش پتو بکشد. در خانه هم اگر رویش باز بود و می خوابید، سردش میشد. همیشه حواسم بود که وقتی خواب است، رویش را بکشم. فقط صورت مضطرب مهدی را می دیدم که صدایم میزد؛ ولی جان جواب دادن نداشتم. ناگهان همه جا سیاه شد. رفتم زیر سرم. از مقابل سازمان تشییعش کردند و بعد برای وداع بردندش محله پدری اش. من هم، تمام مسیر را نیمه بیهوش در آمبولانس بودم. علی که رسید به مسجد امام رضا، دوباره سرپا شدم. مسجدی که روزهای جوانی علی را به خود دیده بود. انگار همین دیروز بود که در مسجد جلسه تشکیل می دادیم. گزارش جلسات را با دقت می نوشتم و تحویل علی میدادم. حالا در همان مسجد، داشتند برای علی نماز می خواندند. پس از نماز، بردندش خانه پدرش. تنها لحظات واضحی که در ذهنم ثبت شده، وقتی بود که دنبال تابوت میدویدم. احساس می کردم لباسهایم می خواهد خفه ام کند. جسمم برای روحم که می خواست به علی برسد، تنگ بود. دوست داشتم از پوستم بیرون بزنم و به علی برسم. کفش هایم را در آوردم و شروع کردم به دویدن دنبال تابوت. علی روی دست ها می رفت و هر کار می کردم، نمی توانستم به او برسم. چهره خندانش از جلوی چشمم کنار نمی رفت. مثل آن روزها با لبخند نگاهم می کرد - دیدی گفتم یه روز دنبال من میدونی!؟

صفحه 164 و 165 کتاب رسول مولتان