انقلاب اسلامي ايران به عنوان يكي از بزرگترين پديده هاي سياسي جهان در قرن بيستم، افكار جهاني و ذهن بسياري از انديشمندان و محققان را به خود معطوف داشته است؛ زيرا علاوه بر دستاوردهاي مهم در عرصة داخلي، تأثيرات عميقي بر جريان اسلام گرايي و ظهور جنبش هاي اسلامي داشته و موجب شده است اسلام شناسان جهان، آثار علمي و تحقيقاتي فراواني را دربارة اين پديدة جهاني، ريشه هاي تاريخي و فكري، تأثيرات و نتايج آن ارائه نمايند. نويسندة كتاب هاي برنارد لوئيس در اين اثر كوشيده است تا انديشة سياسي اسلام را از زاوية نسبتاً بيطرفانه تري بررسي كند. آنچه در اين كتاب حائز اهميت است توجه نويسنده به مقايسة انديشة سياسي اسلام و مسيحيت، مطالعة تحولات انديشه هاي سياسي مسلمانان بر اساس تحولات زباني و فقه اللغة و در نهايت، اصلاح برخي از برداشت هاي نادرست غربيان از رابطة ميان دين و سياست در اسلام مي باشد. اين كتاب در پنج فصل با عناوين: استعاره و كنايه، همت سياسي، فرمانروايان و فرمانبران، جنگ و صلح، حدود اطاعت به تشريح نظريه هاي ارائه شده پرداخته است.