در جامعه اسلامی توسل به اهل بیت جایگاهی خاص دارد و توسل به امام زمان که بر اساس روایات اعمال ما هفته ای دوبار بر وجود مبارکشان عرضه می شود خاص الخاص و ویژه است. کتاب فریادرس الطاف و عنایات آن حضرت است که با اذن خداوند متعال شامل حال اراتمندان آستان مقدسشان در جای جای عالم هستی شده است

در بخشی از کتاب فریادرس می خوانیم:

تا از ماشین پیاده شد، نگاهش به گنبد طلایی حرم امام رضا افتاد و قطره های اشک بود که بی اختیار، گونه هایش را نوازش میداد. هر قطره با زبان بی زبانی به او می گفت که حواست باشد با دعوت آمدی و این هم علامتش.

با همان چشم های اشک آلود رو به روی گنبد ایستاد و گفت: «آخ امام رضا ! اگر بدانی چقدر دلم برایت تنگ شده بود، آقاجون! یک دل پرغصه و درد آوردم برایت، کاش میشد برای همیشه همین جا بمانم و از کنارت جایی نروم؛ ولی حیف آقاجون، حیف که نمی شود.» دست هایش را روی سینه اش گذاشت و گفت: «السلام علیک یا غریب الغربا یا علی بن موسی الرضا » رفت تا اتاقی اجاره کند، وقتی خواست پول پیش پرداخت به صاحب خانه بدهد، یک دفعه قلبش ریخت و رنگش عوض شد.

تمام جیب هایش را گشت، حتی وسایل داخل ساکش را بیرون ریخت؛ ولی خبری از پول ها نبود، زبانش بند آمده بود، نمی دانست چکار کند و کجا برود. سراسیمه خود را به حرم رساند، خیلی ترسیده بود. با همان حالت اضطراب و دلهره گفت: «آقاجان! قربانت شوم، من مهمان شما هستم، خوب می دانی که من اهل رو انداختن و چیز گرفتن از کسی نیستم، پول هایم را زدند، به سرپناه دارم، نه چیزی دارم بخورم، آقاجان! به حق مادرت فاطمه زهرا علی لطفی کن و ما را از این مصیبت نجات بده .»

صفحه 45 کتاب فریادرس