انسان معاصر با آموزه ي «انسان محوري» به ظاهر از بسياري جهات در موقعيت برتري نسبت به انسان روزگار گذشته، موفق شده است بسياري از غل و زنجيرها را بگسلد. انسان معاصر، سلطه ي طبيعت را به زير كشيده و بر آن چيرگي يافته و فراتر از آن، سلطه ي فكري و سياسي و دگماتيسم كليساي كاتوليك را كه در مقابل علم و تحمل و پيشرفت ايستاده بود، از بين برده است. انسان معاصر در مغرب زمين توانسته است سطح رفاه مادي خود را به شدت ارتقا دهد و به مدد گسترش و پيشرفت هاي علوم ابزاري در همه امور بر سرعت خو بيفزايد. اما شگفتا كه اين امور نتوانسته او را خوشبخت و سعادتمند سازد و چه بسا بعضي از اين نقاط قوت، خود به مسئله يا مسائل ديگري تبديل شده اند. منشأ تدوين مجموعه حاضر، همايش«پيامبر اسلام صلي الله عليه و آله و انسان معاصر» بوده كه به پيشنهاد معاونت محترم پژوهشي نهاد مقام معظم رهبري در دانشگاه ها و با همكاري مشترك آنان در دانشگاه علامه طباطبايي برگزار شده است؛ از اينرو اين مجموعه گزيده اي از مقالات بي شماري است كه به دبيرخانه همايش رسيده و از مجاري كميته داوري علمي عبور كرده است.