يكي از مباحث مطرح شده از سده هاي نخستين، فهم نصوص و ادله در فرآيند استنباط مي باشد كه فقيهان به آن اهتمام فراوان داشته اند، ولي همواره ميان فقيهان اين اختلاف وجود داشته است كه آيا در استنباط احكام بايد تنها به نصوص شرعي آن هم به گونه تك گزاره اي نگريست يا اين كه افزون بر آن مي يابد گاهي مجموعه نگري نيز كرد و در پرتو ادله ديدي وسيع يافت و آن گاه به استنباط احكام پرداخت و به ديگر سخن آيا تنها بايد به ظاهر ادله بسنده كرد يا اين كه ظاهر را با توجه به روش و نگرش شارع به مسائل گوناگون تبيين كرد و سازگاري و يا ناسازگاري آن را با شرع سنجيد. كتاب حاضر كه با نام، مفهوم و حجيت مذاق شريعت در فرآيند استباط احكام فقهي، عرضه شده است، تلاش شده تا پس از تعريف مذاق شريعت پيوستگي آن با اصطلاحات پر ديرينه تري در شيعه بررسي گردد و ادله كاركردها، ويژگي هاي آن ارزيابي شود. و در پايان به ارتباط اين اصطلاح با اصطلاحاتي مانند مقاصد شريعت، مصالح مرسله، استحسان و... در اهل سنت پرداخته شود و تمايزها روشن گردد.