مسئله علم امام عليه السلام از مسايلي است كه همواره اذهان پيرامون ائمه عليهم السلام را به خود مشغول داشته است و اين اختصاصي به عصر غيبت ندارد. اصل آگاهي امام عليهم السلام از غيب به طور سر بسته و اجالي، مورد اتفاق همه علماي شيعه، اعم از محدثين، مفسرين، فقها، فلاسفه و عرفا مي باشد، ولي اختلاف نظرهايي چند هست كه در اين كتاب به تشريح آنها پرداخته شده است. «علم امام عليهم السلام» تأليف علامه مظفر است كه با همه اختصار و ايجازي كه در تأليف آن به كار رفته است، حاوي نكات ظريف و مطالب قابل توجهي در مسئله امامت است.ايشان براي اثبات علم امام ده دليل عقلي بيان مي كنند كه برخي از آنها مأخوذ از كلام معصومين عليهم السلام است. علم امام عليهم السلام، علم حضوري امام از راههاي عقل، برهان نقلي بر علم حضوري امام، آيات دال بر حضوري بودن علم امام، منابع علم ائمه عليهم السلام، آيات دال بر حضوري نبودن علم امام، شواهد حضوري بودن علم امام، شبهات منكرين و پاسخ از آنها، وجوب اعتقاد به علم امام عناوين موضوعات مطرح شده مي باشد. در پايان به ديدگاههاي علامه طباطبايي درباره علم امام عليهم السلام پرداخته شده است.