در دههی هفتم قرن میلادی، شهر حله به عنوان محلی مهم در تاریخ شیعه شناخته میشد. در این شهر، نسلی جدید از علمای شیعه به رشد و تکامل رسیدند که چون ستارههایی درخشان در آسمان تشیع میدرخشیدند.
نام آشنایانی همچون علامه حلی و سید بن طاووس در کنار نجمالدین جعفر بن ابی ابراهیم، ملقب به ابن نمای حلی، در تاریخ شیعه به یادگار ماندند. این علمای شیعه با تمام قدرت و معرفت خود، شعلهی عشق و ایمان را در دلهای مردم برانگیختند و به نوعی همچون ستارههایی درخشان، مسیر روشنی برای تشیع را به پیش گرفتند.
ابن نمای حلی، یکی از ستارگان گمنام و بیبدیل این دیار بود. شهرت وی به مقتل معروفش مثیر الاحزان است و اهمیت و جایگاه آن چنان است که قبل از مقتل لهوف، مرجع زمان خود برای ذکر مصیبت و مرثیهخوانی، اباعبدالله علیه السلام بود.
این مقتل به گونهای مهم و حیاتی است که پس از گذشت چندین قرن، علمایی همچون علامه مجلسی، از آن بهره بردند. آنچه که این مقتل را به گونهای استثنایی میسازد، علاوه بر محتوای شگفتانگیزش، شعریات و نثریات زیبایی است که در آن به کار رفتهاند.
غم نامه، مقتلی است که با ترجمهای روان و با بهرهگیری از عناصر داستانی و شعری، آفرینش یافته است. در سه منزل، با همراهی ابن نمای حلی، واقعه عاشورا مرور میشود و همراه با آن، دلهایی را به غصه و درد فرو میبرد.
کتاب «غمنامه» که به قلم جعفر بن محمد بن نما حلی نوشته شده است، با ترجمه روان محمدرضا هوری، توسط انتشارات کتابستان معرفت منتشر شده است. این کتاب، همچون یک شعلهی درخشان، از آن خود را به دلهای عاشقان شیعه میرساند و برای همیشه در تاریخ شیعه به یادگار خواهد ماند.
