ديوان شمس يا ديوان كبير،‌ نوشته مولانا جلالالدين محمد بلخي شامل غرل ها، رباعي ها و ترجيع هاي اوست. ديوان شمس در عرف خاندان مولانا و در روزگاران پس از مولانا با عنوان ديوان كبير شناخته مي شده است. گويا آنچه در تداول مولويان جريان داشته است همان ديوان يا غزليات بوده است و بعد ها عنوان ديوان كبير را بر آن اطلاق كرده اند. همچنين عنوان ديوان شمس يا كليات شمس نيز از عنوان هايي است كه در دوره هاي بعد بدان داده شده است، به اعتبار اين كه بخش اعظم اين غزل ها را مولانا خطاب به شمس الدين تبريزي سروده است. نسخه هاي مختصر و كامل اين ديوان از قديم نز اهل ذوق و اصحاب خانقاه رواج داشته است. و پس از رواج چاپ هم با عنوان ديوان شمس يا كليات شمس بارها و بارها در ايران و هند به چاپ رسيده است. ديوان شمس در چاپ تصحيح شده ي فروزانفر شامل 36360 بيت، و داراي 3229 غزل و 1983 رباعي و 44 ترجيع است. در ديوان كبير بعضي غزل ها فاقد تخلص است و بعضي خمش، خامش و خمش كن در پايان غزل دارد كه تخلص مولوي است. در حدود صد غزل يا كمتر با تخلص به نام حسام الدين چلبي و نيز صلاح الدين زركوب دارد،‌ و بقيه غزل ها به نام شمس و شمي تبريز و شمس الحق تبريز است.